E K S İ _ S I N I R L A R

Gidenler geri gelmezmiş gibi; şimdi onun için akıttığı gözyaşları parça parça iniyordu karanlığa. Parçalıyordu yanaklarını. Onlar bile katılaşmıştı. Hayat suyu dondu içinde. Kaskatıydı artık. Artık ölüme bir vardı ve rakamlar saniyesiz ilerliyorlardı bilmediği bir hızla. Patlamak üzereydi.

Hiç dönemez sanmıştı. Varsayımlar yalnızca matematikte doğruluyorlardı varlıklarını. Sayımlar,saymak,anları,anıları ve binlercesini dakikaların. Onu,anlara sığdırmıştı şu kısacık zamanda. Bir düşündü ve bitirebildi o anda. Bu kadar kısa kalabildiğine göre çok da büyük diil miydi aşkı?

Gelenler, gittikleri için dönebilmişlerdi. Bir eylem gerçekleştirebildikleri için. Oysa o duran bir obje olarak kalmıştı sonsuzlukta...Yıldızlar bile kayarken milyonlarca ışık yılı uzakta, o hep duran olmuştu. Duran o; bir eylem olarak beklemeyi bile unutan olmuştu. Damarları sıkışık, beyni karışık...Atık bir zehir gibiydi ama kendineydi zararı. Ona dokunmayan bin yıl yaşasın ısrarındaydı. Onu, o yapan gücünün; eksi sınırlarını zorluyordu hınzırca ve yorgundu artık elleri. Yüzü gülme isteğinde, elleri kapamaya üşengeç dudaklarını, sesi; yankı yankı kulaklarında, sanki hep kötü bir kahkaha çınlıyordu etrafta. Kalemi oldu dili, bozuldu sözcükleri. Hep ona ait şeyler yazdı gözleri. Yalnızca gözleri sevdi aslında... koca bir yalandı dili…