Geceler paklar karışmış ruhun gerginliğini
bi duble rakı çözdürür dilini
inancının tavan yaptığı anlardır o çözülmeler
- sarhoş nidaların ezan sesi gibidir başka masalara
inanmışsındır çünkü sen
aşka
güzele
adama
çok güzel sanmışsındır onu mesela
aslında ortalama bir yürekken
büyütmüş de büyütmüşsündür sahneyi
panjurlar takmışsındır onun gözlerine
pembe pembe
bir yabancı aktöre benzetmişsindir mutlaka
karizmatik diye bilinen etrafta
ve sen çok sevmişsindir...
konuşurlar hakkında
orda burda
pastanede
yolda
barda
herkes aşka inat seni konuşur
-çok sevdi onu diye...
yaaa der karşıdaki
hafif buruk ve
kendi başına da gelmiş bir 'dava' edasıyla
üzünçlü bir yaaa çıkar yalnızca...
sormaz hiç O da onu çok sevdi mi diye?
bilir çünkü alacağı cevabı
oysa ki zamanında ihtarnameler döşemiştir
ve korkar o yanıt ile yüzleşmekten
kendi renkli panjurlarını hatırlar
edepsizlikleri anımsar
çok sevmiştim ben de der
ve sakince süzülür
koynunda beslediği yılanın hayalinden
gerçeğe döner
hayata girer
emekleye emekleye...
bebek gibi saftır
aşkını anımsayanın ruhu
bir son sözle;
geceler pak-lar işte onu...
